Silnik BLDC (z angielskiego brushless DC, czyli bezszczotkowy silnik prądu stałego) to silnik elektryczny, który w odróżnieniu od klasycznych silników prądu stałego nie używa węglowych szczotek do przełączania prądu w cewkach. Zamiast nich elektronika przełącza prąd na podstawie położenia wirnika odczytywanego z czujników. Dzięki temu odpada główna część ulegająca zużyciu w zwykłych silnikach, a uzyskuje się wyższą sprawność, dłuższą żywotność, cichszą pracę i lepszy stosunek mocy do masy.
Właśnie te cechy sprawiają, że silnik BLDC jest praktycznie standardowym napędem nowoczesnych robotów humanoidalnych. Silnik sam w sobie jest tylko pierwszym ogniwem aktuatora — aby uzyskać niezbędną siłę w przegubie, uzupełnia się go zazwyczaj przekładnią, która zmniejsza obroty i zwiększa moment obrotowy. Konkretny dobór przełożenia określa charakter napędu: wysokie przełożenie z harmonic drive zapewnia precyzję i siłę, niskie przełożenie prowadzi natomiast do quasi-bezpośredniego napędu (QDD) z dynamicznym, „elastycznym” zachowaniem.
Dla robotyki istotne są dwa typy układów. „Inrunner” ma wirnik wewnątrz i nadaje się do wysokich obrotów, „outrunner” ma obracającą się obudowę na zewnątrz i zapewnia wyższy moment przy niższych obrotach — to bywa korzystne właśnie w napędach przegubowych. Wielu producentów, między innymi Tesla w Optimusie czy Unitree w G1, projektuje silniki na miarę, aby wycisnąć maksymalny moment z jak najmniejszej i najlżejszej jednostki.
Kluczową zaletą silnika BLDC w humanoidach jest precyzyjna sterowalność: elektronika może płynnie regulować obroty i moment obrotowy oraz natychmiast reagować na informacje zwrotne z czujników. Dzięki temu robot potrafi zarówno rozwinąć dużą siłę przy podnoszeniu ciężaru, jak i delikatnie trzymać kruchy przedmiot. Silniki BLDC działają ponadto jako generatory — podczas hamowania przegubu mogą zwracać część energii, co oszczędza baterię.