Przekładnia planetarna (planetarna) to mechaniczna przekładnia, której układ przypomina Układ Słoneczny: pośrodku znajduje się centralne koło „słoneczne”, wokół którego obiegają dwa do czterech kół „satelitarnych” utrzymywanych przez wspólny koszyk, a całość otacza wewnętrznie uzębiony pierścień. Obciążenie rozkłada się dzięki temu na kilka kół jednocześnie, co pozwala przekładni przenosić duży moment obrotowy w zaskakująco małej i zwartej obudowie.
W robotyce przekładnia planetarna jest jednym z podstawowych elementów składowych aktuatorów. Montuje się ją za silnikiem BLDC, aby zredukować jego wysokie obroty i proporcjonalnie zwiększyć moment. W porównaniu z harmonic drive jest zazwyczaj tańsza, bardziej wytrzymała i odporna na udary, choć ma nieco większy luz mechaniczny i zwykle nie osiąga tak wysokich przełożeń w jednym stopniu. Wyższe przełożenia uzyskuje się przez szeregowe łączenie kilku stopni planetarnych.
Przekładnia planetarna odgrywa bardzo ważną rolę w napędach quasi-bezpośrednich (QDD), gdzie stosuje się jednostopniową przekładnię planetarną z niskim przełożeniem. Taki staw zachowuje sterowanie wsteczne (backdrivability) i sprężyste, dynamiczne zachowanie — co jest kluczowe dla szybkiego chodzenia i biegu. Roboty Unitree, na przykład G1 i H1, opierają dynamikę swoich nóg właśnie na tej koncepcji.
Dla humanoidów ważna jest równowaga: przekładnia planetarna oferuje dobry kompromis między przenoszonym momentem, masą, ceną i trwałością. Wiele robotów łączy dlatego różne typy przekładni zależnie od zadania stawu — stawy siłowe nóg i bioder często wykorzystują przekładnie planetarne, podczas gdy precyzyjne stawy nadgarstka i palców stawiają raczej na przekładnie harmoniczne. Jakość uzębienia i łożysk decyduje zarówno o cichej pracy, jak i o tym, jak długo staw zachowa luz i odporność na zużycie.